Stereo fotoğrafçılık / Başlangıç ​​fotoğrafçılığı / Fotoğrafçılık eğitimleri


Teori ve pratik, bölüm 1

stereo fotoğrafçılık

Fotoplastikon veya İmparatorluk Panoraması

Yunan stereoları “bedensel”, “hacimli” anlamına gelir. Surround ses, bu günlerde kabul edilen standarttır, ancak stereo fotoğrafçılık (veya 3D fotoğrafçılık) birçokları için tuhaf bir eğlence olmaya devam ediyor. Ama boşuna, çünkü gerçekliği bir kişinin gördüğü gibi yakalamanıza izin veriyor.

Geleneksel fotoğrafçılık, hacmi iletmek için ciddi bir teknik ve sanatsal araç cephaneliği geliştirmiştir: alan derinliği, optik odak uzaklığı, perspektif, gölge deseni ve kompozisyon. İnsan beyni, düz bir resmin içeriğinden uzay hakkında bilgi alabilir. Ancak sıradan fotoğrafçılık, hacmi doğrudan bir kişinin algıladığı şekilde iletemez.

Görüntünün hacmi, derinliği öznel bir şeydir, çünkü duyularımızla sınırlıyız. İnsan gözünün eksenleri, görüşümüzün yönlendirildiği noktada belirli bir açıyla kesişir. Görünür alanda (paralaks) bir kaymanın olduğu bir çift düz görüntü ortaya çıkıyor. Bu görüntülerin kaynaşması sonucunda zihinde üç boyutlu bir resim belirir. Sesi algılamak, stereo taban adı verilen iki nokta (örneğin gözler) arasındaki mesafeye izin verir. Mesafe, teknik araçlar (örneğin, stereo dürbün veya bir topçu telemetre) kullanılarak değiştirilebilir. Stereo tabanın artmasıyla alan derinliği azalır ve görme keskinliği artar.

z

© gümüşağaç

z

Stereo fotoğrafçılık, kameranın bir yerine iki “göze” sahip olduğu bir fotoğraf çekme yöntemidir. Lens olmak zorunda değil. Sonuç önemlidir – gerekli taban kayması ile filmdeki kareler. Stereo fotoğrafçılık, gerçekte üç boyutlu bir görüntü oluşturmaz, ancak özel bir şekilde çekilmiş ve hazırlanmış bir fotoğraf için gerçek alanı kurnazca ikame etmenize olanak tanır.

3D fotoğrafların tasvir edilen nesnenin karmaşık yapısını aktarma yeteneği, özellikle mimari, doğal ve kentsel manzaralar ve makro çekim gibi “teknik” türlerde değerlidir. Sanatsal amaçlar için stereo fotoğrafçılığı kullanmak, tamamen yeni yaratıcı araçlar sağlar.

z

© hmluker

z

Stereo fotoğrafçılığın tarihi

MÖ 280’de. e. Öklid ilk önce derinlik algısının tam olarak her göz aynı nesnenin biraz farklı resimlerini gördüğü için elde edildiğini keşfetti. Onu takiben, 1584’te Leonardo da Vinci, yazılarının birçoğunu görsel algının özelliklerine adayan bu yetenekleri tanımladı. Stereoskopik algı teorisi, Alman gözlükçü ve geometrici Johannes Kepler tarafından Dioptrics (1611) adlı çalışmasında bilimsel biçimde ortaya kondu. İki yıl sonra, Cizvit Francois d’Aguillion ilk kez “stereoskopi” terimini kullandı.

1600 civarında, İtalyan sanatçı Giovanni Battista della Porta ilk stereo resmi yaptı. 17. yüzyılın başında, deneyimleri eşleştirilmiş görüntü tekniğini kullanan Jacopo Chimenti da Empoli tarafından tekrarlandı. Bir buçuk yüzyıl sonra, Fransız Bois-Clair (GA Bois-Clair) raster yöntemini kullanarak üç boyutlu görüntüler yarattı. Rus yazar Leo Tolstoy, stereoskopik çizimlerde kendini denemeyi başardı. 20. yüzyılda İspanyol Salvador Dali, üç boyutlu sinemanın mucidi Rus göçmen Alekseev tarafından önerilen iğneli perde yöntemini kullanarak üç boyutlu resimler yaptı. Raster ve iğne yöntemleri kullanılarak elde edilen görüntülerin izlenmesi herhangi bir özel cihaz gerektirmedi.

z

Leonardo da Vinci

Leonardo da Vinci

Johann Kepler

Johann Kepler

Öklid

Öklid

z

Stereo fotoğrafçılığın keşfi, King’s College London’da profesör olan Charles Wheatstone’un adıyla ilişkilidir. 1833’te Wheatstone, bir ofset ile bir çift orijinal resim kullanarak üç boyutlu bir resmi görmenizi sağlayan bir cihaz olan aynalı bir stereoskop yarattı. İlk başta, bilim adamı çizimlerini nesne olarak kullandı. Deneyler doğrultusunda bilimsel bir temel oluşturulmuştur. 1838’de Wheatstone, Londra’daki Royal Society’ye hacimsel görüntüleme üzerine tarihi bir konferans verdi. Raporun başlığı “Dürbün Görmenin Bazı Olağanüstü ve Şimdiye Kadar Gözlemlenmemiş Olguları Üzerine” idi.

Wheatstone neden stereoskopunda fotoğrafik görüntüler yerine çizimleri kullandı? Cevap basit: Fotoğraf, Wheatstone’un 1839’da keşfinden sadece altı yıl sonra Fransız Daguerre tarafından icat edildi. Stereoskopik yöntemle çekilen ilk resimler, Wheatstone ancak 1851’de Londra’daki Dünya Sergisinde halka sunuldu.

Stereo çiftler oluşturmak için tasarlanmış iki lensli ilk kamera, 1849’da İskoç bilim adamı David Brewster tarafından yaratıldı. Brewster aynı zamanda aynasız basit stereoskopun mucidi. 1855’te Fransız Bernard, sıradan tek lensli kameralar için stereo çiftler çekmenize izin veren ilk refleks eklentisini yarattı. Biraz sonra İngiliz Barun bu tasarımı geliştirdi.

z

Stereoskop

Stereoskop

Stereoskop

Stereoskop

z

3D fotoğrafçılığın potansiyelini ilk takdir edenlerden biri, 19. yüzyılın 60’larında Rusya’yı dolaşan ve Rus-Türk savaşına adanmış bir dizi fotoğrafın yazarı olan İngiliz muhabir Roger Fenton’du. Aynı yıllarda, 1851’de Londra Fotoğraf Tapınağı’nı açan ünlü Fransız fotoğrafçı Antoine Claude, üç boyutlu fotoğrafçılıkla ilgilenmeye başladı. Claude’a göre, ucuz ve kompakt bir formdaki bir stereoskop, dünyanın çeşitli yerlerinde var olan her şeyin bir modelini sunar. İlginç bir şekilde, 1853’te stereo fotoğraf elde etmek için bir yöntemin patentini alan Claude’du.

1858’de Fransız Joseph d’Almeida, üç boyutlu görüntüler oluşturmak için kırmızı ve yeşil lensli gözlükler kullanarak üç boyutlu görüntülerin izlenmesine izin veren bir anaglif yöntemi keşfetti. Bu yöntem kitaplar, kartpostallar, çizgi romanlar, haritalar oluşturmak için kullanıldı. 1920’lerde, plastogram adı verilen ilk anaglif filmler ortaya çıktı.

20. yüzyılın başında, Fransız fizikçi Jonas Lippmann, özel görüntüleme cihazları gerektirmeyen görüntüler oluşturmak için bir yöntem keşfetti. Görüntüler, mercek ızgarasına (raster) dayalı özel bir yüzeye sahip olmalıdır. Yüzey, sağ ve sol gözler için görüntü parçalarının bulunduğu mikro merceklerden oluşur. Görüntüye belirli bir açıdan baktığınızda üç boyutlu bir görüntü görebilirsiniz. Fotoğrafçı Maurice Bonnet ilk olarak 1930’larda üç boyutlu portreler oluşturmak için raster yöntemini kullandı.

z

Kaynak: http://www.visual-media.be/

z

Günümüzde, raster görüntüler oluşturma yöntemi, bir bilgisayarda daha sonra geleneksel yollarla yazdırılan ve bir lens rasterli plastik bir ekranla sağlanan bir kağıt alt tabakanın hazırlanmasını içerir. Bu yöntem, üç boyutlu resimler veya değişen bir resim (vario efekti) içeren cep takvimleri oluştururken kullanılır.

Stereo fotoğrafçılık, geleneksel fotoğrafçılıkla neredeyse aynı anda ortaya çıktı. Ancak, kitlesel popülerlik kazanması neredeyse yüz yıl sürdü. 20. yüzyılın başında, stereo fotoğrafçılık bir sanat formu olarak değil, kitlesel eğlence olarak algılanıyordu. Stereoskopik etkiye dayalı eğlenceler popülerdi. Gezginler tarafından yapılan uzak diyarların manzaralarını, kırsal eskizleri ve çıplak maketleri betimleyen stereografik görüntülü kutular yaygınlaştı.

20. yüzyılın ilk yarısında stereo fotoğrafçılığa ilgi çok yüksekti. Franke & Heideke tarafından üretilen ilk kameralar özellikle stereo fotoğrafçılık için tasarlandı: levha film üzerine çekim yapan Heidoskop (1920) ve rulo film kullanan Rolleidoskop (1922), (6 x 13 cm stereo çift formatı). Yakında Voigtlander’ın Stereoflektoscop’u (6 x 13 cm formatı) ve Julius Richard’ın Verascope’u (45 x 107 cm formatı, tip 127 film) satışta.

z

Kodak Şahingöz

Kodak Şahingöz

Kodak Şahingöz

Kodak Şahingöz

z

1939’da Amerikalı William Gruber, bir yıl sonra dar film stereo kamera üreten View-Master şirketini kurdu. View-Master, 3D fotoğraf ve film çekmek ve görüntülemek için birçok yenilikçi ürün geliştirmiştir.

1930’ların sonlarında son derece ayrıntılı Kodachrome renkli slayt filmin ortaya çıkışı ve kompakt dar film kameralarının artan popülaritesi, 1940’larda ve 50’lerde 24 x 23 çerçeve formatına sahip çok sayıda stereo kameranın ortaya çıkmasına katkıda bulundu. mm (Edixa, Iloca, Kodak Stereo, Stereo Realist) ve 24 x 29 mm (Belplasca, Verascope F40). Alman şirketleri Zeiss (Contax) ve Leica, geleneksel telemetre kameralarında üç boyutlu fotoğraflar çekmenize izin veren ayna adaptörleri sunuyor. Üçüncü bir nişan merceğine veya telemetreye sahip tasarımın bugüne kadar temel değişikliklerden geçmediğini unutmayın.

1950’lerde ve 60’larda, stereo fotoğrafçılığa yönelik kitlesel bir ilgi dalgası vardı. Özel kameralar ve stereo ekleri, görüntüleri izlemek için stereoskoplar üretilir. Dünyanın cazibe merkezlerini gösteren eşleştirilmiş slaytlardan oluşan hediyelik eşya setleri satılmaktadır. Amerikan uzay programlarında Ay, Mars ve Güneş’in yüzeyini fotoğraflamak için stereo kameralar kullanıldı.

z

İlk stereo kameralar

İlk stereo kameralar

© themusicoflife

z

Gelecekte, 3D fotoğrafçılığın şu anda gördüğünden çok daha fazla ilgi çekeceği kesin. Tabii ki, sürekli olarak geliştirilmekte olan teknik temele bağlıdır. Bu arada, 3D fotoğraflar oluşturmanın iki kolay yolu var.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.